Pages

27/02/2015

matena solvo?

Hieraŭ post la labortago, mi decidis viziti tiun tre 'danĝeran' butikon, Ikea . Mi kredas ke multaj el vi komprenos kial mi diras 'danĝera'. Oni eniras, kiel mi, intencante aĉeti skatolon da kvar kuleretoj, kaj rapide kaj prekaŭ senscie oni elspezas 80 pundojn.  Ĉio estas utila, bela kaj eĉ nepra!

Mi esperas, tamen, ke almenaŭ unu el miaj hieraŭaj aĉetaĵoj estos ja utila.

Regulaj legantoj de mia blogo scias ke mi tute ne estas 'mateneca' persono.  Tre malfacile mi elitigas min matene kaj nur post kelkaj tasoj da forta kafo mi kapablas ĝentile rilati al aliaj homoj.  Mi kredas ke mi neniam sukcesos ŝanĝi tion.

Tial estus multe pli bona ideo se ĉiun vesperon mi pretigus miajn vestaĵojn por la sekvanta tago, precipe dum la laborsemajno.  Sed foje mi estas pigra dum la vespero kaj aŭ ne tion faras aŭ nur parte decidas pri la portotaj vestaĵoj.  Tiam, frumatene, mi devas stumble trovi ion taŭgan...

Do, mi aĉetis la jenan meblon ('valet stand' [vale stand] en la angla) per kiu oni povas aranĝi portotajn vestaĵojn.

Ĉu ĉi tio helpos min esti pli organizata? Ni vidos... Almenaŭ por morgaŭ (sabato) mi estas jam preta!


07/02/2015

Dancanta sunfloro

Mia patrino, nun 78-jaraĝa - havas multajn problemojn kun sia memoro pro demenco.  Kompreneble, tio estas aĉega malsano.  Ŝia kurt-tempa memor-perdo kaŭzas multajn problemojn. Surprize, tamen, ĝi foje alportas neatenditajn avantaĝojn ankaŭ...

Antaŭ unu semajno mi feriis dum kelkaj tagoj en Nico, Francio, kaj tie trovis en butiko amuzan plastikan ridetmienan floron kiu, kiam brilas la suno, 'dancas' pro sunenergio.  Mi decidis aĉeti ĝin por mia patrino: mi ne certis ĉu ŝi ege ŝatus, aŭ ege malŝatus tion, sed mi prenis la riskon.  Feliĉe mulEGe plaĉas al ŝi la floro.

Ĝi staras apud la fenestro en ŝia salono kaj kiam Panjo rigardas ĝin, ŝi ridas. Kaj eĉ pli bone - ĉiun fojon kiam ŝi forlasas la ĉambron, ŝi forgesas pri la ekzisto de la floro. Kaj kiam ŝi reeniras la salonon ŝi vidas ĝin kvazaŭ por la unua fojo kaj ridas. Plurfoje dum la pasinta semajno ŝi telefonis al mi, dirante "estas amuza sunfloro ĉi tie kiu ridetas kaj dancas".  Certe valoris ĉiun cendon de la kvin eŭroj kiujn mi elspezis por aĉeti ĝin!


05/01/2015

Kovrilo por ombrelo

Kiam mi vizitis Japanion por la unua fojo antaŭ kelkaj jaroj, estis dum la pluva sezono.  Mi estas kimro, do mi certe alkutimiĝis al pluvo.  Sed unu afero mirigis min.  Ĉe la enirejoj de restoracioj, hoteloj, vendejoj estis maŝinoj per kiuj oni povis envolvi en plastika kovrilo sian ombrelon.  Tio evitas ke akvogutoj malsekigas la plankon de la butikoj ktp.  Certe en mia lando ni bezonus tiajn maŝinojn sed, anstataŭe, ni simple lasas fali la akvon de la malsekaj ombroloj...  Kiaj barbaroj ni estas!


Ekde tiu vizito al Japanio mi ofte plendas pri la manko da ombrelo-kovriloj en Britio, sed ne plu!  Ĉar rigardu kion mi ricevis kiel Kristnaska donaco!





La filino de mia koramiko kiu loĝas en Japanio aĉetis por mi veran ombrelan kovrilon! Mi ne plu estas barbaro!

04/01/2015

Junulino en Parizo

Ĉi-matene mi finlegis unu el la libroj kiujn mi ricevis por Kristnasko, A Girl in Paris (Junulino en Parizo) de Shusha Guppy [ŝuŝa gupi] (ligo en la angla lingvo).


En la libro, ŝi rakontas la jarojn kiujn ŝi pasigis en Parizo kiel studento en la mezaj 1950-aj jaroj. Irandevena, ŝi vojaĝis al Parizo 19-jaraĝa kaj loĝis tie dum kelkaj jaroj antaŭ transloĝiĝi al Anglio.

Ĉar mi bone konas, kaj amegas, Parizon, mi trovis la rakonton tre interesa, aparte ĉar la aŭtorino loĝis en la kvartalo ĉe la maldekstra flanko de la rivero Sejno kiun mi tre bone konas kaj kiun mi ankaŭ tre multe esploris dum miaj studentaj jaroj.

Mi do povis kompari priskribojn de la 5a kaj 6a distriktoj de Parizo en la 1950-aj jaroj kaj, kiam mi unue malkovris ilin, en la 1990-aj jaroj. 

Aparte interesaj estas la rakontoj pri la renkontiĝoj inter la aŭtorino kaj konatuloj de la epoko, Jacques Prévert [ĵak prejver], Albert Camus [Alber Kamu] kaj Albert Cossery [Alber Koseri] kies verkaĵoj mi legis, studis, aŭskultis kiam mi estis lernante la francan lingvon.

Ŝajnas ke ne ekzistas multaj tradukoj de la kelkaj verkaĵoj de Shusha Guppy, sed se vi trovas ekzempleron en lingvo kiun vi scipovas legi, mi esperas ke vi eble ĝuos ĝin.

01/01/2015

Iom da jogo

Hieraŭ mi revenis hejmen post kelktaga foresto kaj trovis en mia leterkesto bondezirkarton de reta joga lernejo, kies lecionojn mi ofte sekvas.

Mi unue faris jogon kiam mi estis juna infano kaj rigardis mian patron praktiki jogon ĉiutage. Je tiu epoko mi ne konstatis kiom malofta estis havi jogo-farantan paĉjon dum la 1970-aj jaroj.  Fakte ests eksterlanda Esperantisto kiu unue sendis al Paĉjo libron pri jogo en la mezaj 1950-aj jaroj. Li rapide interesiĝis pri la filozofio kaj praktikaj ekzercoj. Kaj estis Paĉjo kiu unue instruis al mi jogon helpe de libro pri jogo por infanoj.

Mi rekomencis praktiki jogon 'serioze' antaŭ 10 jaroj (kiam mi diras 'serioze' tio signifas ke mi faras jogon po 4 aŭ 5 fojon dum semajno).  Lastatempe, tamen, estas tre malfacile por mi ĉeesti 'tradiciajn' jogo-klasojn pro laboraj kaj familiaj respondecoj.  Antaŭ kelkaj jaroj mi trovis, unue per YouTube, la enretajn jogajn klasojn de nederlandino Esther Ekhart.  Post iom da tempo, ĝuinte ŝiajn senpagajn klasojn, mi decidis aboni al ŝia retejo ĉe Ekhart Yoga [ekhart joga] por havi la eblecon fari ĉiujn diversajn klasojn.

Estis, do, de la teamo ĉe Ekhart Yoga ke mi ricevis la sekvan bondezirkarton:
"Ĉiuj ĉe EkhartYoga deziras al vi fizikan taŭgecan, sanan, flekseblan kaj, super ĉio, tre feliĉan 2015!

Mi sciis ke la teamo intencis sendi kartojn al iuj el iliaj abonantoj sed surpriziĝis trovi ke tio inkluzivis min!

Plaĉas al mi fari jogon por multaj kialoj.  Kiam mi estas farinte la fizikajn ekzercojn mi sentas min pli malstreĉigita kaj pli bone dormas. Mi ankaŭ trovas ke tio multe helpas malpezigi miajn ŝultrojn post longa tago ĉe mia labortablo en la oficejo.  Simile, mi kredas ke la spirekzercojn helpas mian astmon. Ankaŭ meditato (aŭ preĝado) helpas trankviligi la animon mi trovas kaj ĉar mia vivo enhavas kelkajn stresigilojn nuntempe, tio certe ne estas malbona afero.

Mi scias ke en la okcidento ni ne vere praktikas jogon kiel en la originalaj landoj. Tamen mi trovas ĝin utilan sanigilon mense kaj fizike.

La enretaj klasoj ĉe EkhartYoga estas en la angla lingvo. Se vi ŝatus provi ilin, rigardu ĉe YouTube aŭ sekvu kelkajn senpagojn klasojn ĉe la retejo mem.  Se vi preferus sekvi klason en via propra lingvo, mi certas ke vi trovos ie en la reto!  Eble iam eĉ ekzistos en Esperanto!

Kiam mi faras jogon ;)

01/10/2014

Memore kaj omaĝe...

Kiam mi estis juna infano, mia patro ofte diradis al mi ke pro Esperanto mi jam havis kaj estontece havus multajn da geamikoj tutmonde. Li pravis. Mi dum jaroj havis la bonŝancon korespondi kun/konatiĝi kun/foje renkontiĝi kun interesegaj homoj en kaj el pluraj landoj dank' al la Esperanta lingvo.

Mi multe pripensis tiujn vortojn de mia paĉjo dum la horoj ekde kiam mi pli frue hodiaŭ legis pri la forpaso de japana samideano Takeŝi Jagi.

en Esperanto Grupo Tokio
En junio 2011, mi kun Takeŝi Jagi (dekstre en la foto) kaj amiko Bonulo (meze)
Mi ne bone konis Takeŝi Jagi-n persone. Mi havis la plezuron 'vere' renkonti lin nur unu fojon.  Tamen, laŭ la ofta maniero de Esperanto-parolantoj, mi konatiĝis kun li skribe (en nia nuna epoko per Tvitero, Guglo Pluso, Fejsbuko kaj foje per retmesaĝoj).

Liajn pepaĵojn (simile kiel multajn el via pepaĵoj, karaj geamikoj) mi montris al miaj lernantoj ĉe la Esperanto klubo, por montri al ili ke ekzistas Esperantistoj alie en la mondo ol nur en nia urbo.  Ni ridis legi ke li banigis sian katon (ni ne faras tion en Britio!); ni lernis japanajn esprimojn kiel "eniri bonan varmegan akvon" kiam oni banas sin.

Kiam okazis la terura tertremo kaj cunamo en nord-orienta Japanio en 2011, mi admiris la laboron kiun Takeŝi, kun aliaj, sperte faradis en la damaĝita regiono.  Multon li klarigis tiam kaj dum la sekvantaj monatoj kaj jaroj, pri la evoluanta situacio tie kaj la daŭraj bezonoj.  Oni povis kompreni ke vidi kaj agadi en tiu situacio multe tuŝis lin.

Kaj, kompreneble, mi ofte miris kiam mi rigardis la belajn fotojn kaj filmetojn kiujn li faris dum siaj montvojaĝoj.  Oni rapide konstatis kiom li amis la naturon, la montojn, la belajn japanajn pejzaĝojn.

Mia doloro lerni pri la forpaso de Takeŝi Jagi estas vere nenio kompare kun tio de tiuj kiuj amis lin, konis lin, vivis, laboris, kun li.  Al ili mi sendas miajn elkorajn koncolencojn, aparte al liaj familianoj.

Mia patro pravis - per Esperanto oni trovas multajn geamikojn trans la mondo. Ĉiuj el ili iel pliriĉigas la vivon; ilia malapero lasas truon.  En la ĉi supra foto mi ridetas - hodiaŭ kiam mi rigardas ĝin mi sentas ke mi pli ŝatus plori.  Amiko nia, Takeŝi Jagi - ni ne forgesos vin. Ripozu en paco.

Printempo alvenas!

Kunloĝantoj en la norda hemisfero, ĉu ne januaro ĉijare estis unu el la plej longaj monatoj de via vivo ankaŭ? Malbona vetero, senluma ĉielo...