Pages

05/09/2018

Oportun-Butikulino / Convenience Store Woman

[Scroll down for English]

libro oportuna-butikulino
Ĉe la strata nivelo sub la hotelo kie mi kutime gastiĝas dum miaj vizitoj al Tokio troviĝas utila oportuna butiko Lawson. Ĉiam malfermita, ĝi enhavas ĉion: manĝetaĵoj kaj trinkaĵoj; kacuonflokoj aŭ sekigitaj sardinoj; skribilaro de la varomarko Muji kaj allogaj kosmetikaĵoj. Kaj ĉe kafejeta angulo eblas trinki bongustegan kafon.

Estas la oportuna butiko kiun mi plej bone konas en Japanio, do ne surprize ke mi tuj pripensis ĝin kiam mi komencis legi Konbini Ningen (Oportun-Butikulino) de Sayaka Murata en la angla traduko de Ginny Tapley Takemori.

Ekde la unua paĝo mi enkaptiĝis en la brilan, ordigitan, dismoviĝantan mondon de Japana oportuna butiko - kutime tiom malsimile al la brita ekvivalento.

Keiko Furukura, la Oportun-Butikulino, spertas problemojn rilati al la ĉirkaŭa mondo. Dum ŝia tuta vivo, ŝiaj familianoj klopodas 'kuraci' ŝin de ŝia neebleco tranavigi la sociajn normojn kiuj regas homan vivon. Kie ŝi estas trovinte niĉon, tamen, estas en la perfekte ordigita mondo de la oportuna butiko, regita per precizaj reguloj kaj strukturoj; eĉ kun gvidlibro por ordigi ĉiun eventualaĵon. Ĝis, tamen, la sentaŭgulo, Ŝiraha aperas kaj komenĉas minaci la bonordigita kadro en kiu Furukura vivas...

Supraĵe komika, kun pli sombra suba nivelo, mi tre ĝuis ĉi tiun mallongan verkaĵon dum pigra dimanĉa posttagmezo.

La sekvanta tago mi hazarde vizitis mian apudan 'oportunan butikon' por aĉeti kelkajn aĵojn. Mi trapasis la fumonubojn ĉe la enirejo kie kelkaj stabanoj fumaĉis cigaredojn kiel kutime. Mi evitis la kartonskatolojn disŝutitajn laŭ la trairejoj; mi atendis dum ja kelkaj minutoj ke la kasistoj ĉesu konversacii kaj skanu la ovojn kaj supon. Mi sopiris esti en la ordigita mondo de mia Lawson en Tokio kaj de ĉiu simila oportuna butiko, kie ia Keiko Furukura disponigus kelkminutan ordon kaj stabilecon en ĥaosa freneza mondo.


At street level beneath the hotel where I habitually stay on my visits to Tokyo is a handy Lawson convenience store. Open 24/7 it, of course, stocks everything from snacks and drinks, to bonito flakes and dried sardines, to Muji stationery and high-quality cosmetics, as well as having a little café area with fantastic coffee where you can watch the world go by.

This is the convenience store that I’ve visited most in Japan, so unsurprisingly it was the one that sprang to mind when I started reading ‘Convenience Store Woman’ by Sayaka Murata (translated by Ginny Tapley Takemori). From the first page I was immediately drawn into the bright, tidy, bustling world of the Japanese convenience store – usually so different from our own UK equivalents.

Keiko Furukura, the Convenience Store Woman, has problems with the world around her. All her life her family has tried to ‘fix’ her of her inability to navigate the social norms of human life. Where she has found her niche is in the perfectly-ordered world of the convenience store, governed by precise rules and structures, with a staff guidance manual to order every eventuality. Until, that is, the wastrel Shiraha appears and starts to threaten the ordered framework of Furukura’s life…

Superficially comic, with an underlying level of darkness and confusion, I found this a really enjoyable short read for a lazy Sunday afternoon.

The next day I happened to pop to my local Co-op for a couple of items. As I made my way through the clouds of smoke at the entrance from the staff members enjoying a fag on the pavement as usual, navigated the cardboard box-strewn aisles and waited several minutes for the cashiers to finish their conversation before ringing up my eggs and soup, I wished myself back into tidy world of my Tokyo Lawson and all convenience stores like it, with a Keiko Furukura to provide a few minutes of order and stability in a chaotic crazy world.

25/06/2018

Kreskas duonligna periljo



duonligna periljo
Kiam mi pasintjare vizitis Japanion, mi aĉetis paketon da semoj* por kreskigi Duonlignan Periljon (verdan periljon aŭ, japanlingve, ŝison).

Verda periljo estas ofte uzata en Japanio ene de pladoj kiel suŝio aŭ saŝimio aŭ por pekli legomojn. En Britio periljo estas malbone konata, sed eblas tre facile kreskigi ĝin ĉi tie. La folioj enhavas diversajn mineralojn kaj vitaminojn kiel kalcio, fero, kalio, vitaminoj A, C kaj riboflavino.

Dum la printempo mi, do, plantis la semojn kaj ili rapide tre abunde kreskis.

Mi eksperimentas kun diversaj kuir-receptoj uzante la verdan periljon. Mi trovis ke oni povas fari tre
paketo da semoj
bongustan peston (verdan saŭcon) por manĝi kun pasto. Kutime oni faras peston el bazilio, ajlo, pinsemoj, parma fromaĝo kaj olivoleo.

Mi anstataŭigis la bazilion per la verda periljo kaj ĉar mi ne havis pinsemojn, uzis bertoletiojn (brazilnuksojn). Oni dishakas kaj miksas ĉion kaj manĝas kun pasto (spagetoj, nudeloj, ktp) aŭ eĉ kun terpomoj aŭ rizo.

Se vi havas aliajn bonajn receptojn, ne hezitu doni al mi!

*(Oni rajtas envenigi semojn el Japanio en Brition se ili estas oficiale enpakigitaj kun precisaj enhavdetaloj printitaj sur la paketo, kaj se oni deklaras ilin al la doganisto. Se ĉiam kontrolu la regulojn por via propra lando se vi aĉetas semojn eksterlande.)

09/12/2017

Montpinte per la reto


Plaĉas al ni spekti televidprogramojn el diversaj landoj por eltrovi interesaĵojn kaj havi plurajn perspektivojn sur la mondo.

Programo kiu tre plaĉas al ni, kaj kiun ni spektas ĉiun semajnon per la japana televidstacio NHK World, nomiĝas Document 72 Hours (Dokumento 72-horoj).  La programfaristoj elektas lokon ie en Japanio kaj dum 72 horoj filmas kaj intervjuas ordinarajn homojn tie pri ilia vivo, iliaj pensoj, iliaj vivspertoj, ktp.

Dum pasintaj monatoj estis programoj el lokoj tre diversaj: haltejo/ripozejo por kamionŝoforistoj, ŝtofbutiko en Tokio, akvario de meduzoj en la regiono Jamagata, i.a.

Pasintan semajnon ni tre ĝuis epizodon elsendita de la pinto de la Monto Kongo apud la Japana urbo Osaka.  Je la montopinto troviĝas retkamerao kun tuja elsendfluo per kiu oni povas spekti la homojn kiuj aliris la supron de la monto. Ĉiun horon la kamerao ankaŭ faras foton kiu estas aŭtomate alŝutita al retejo ĉe http://www.kongozan.net/live/live_f.htmlhttp://www.kongozan.net/live/live_f.html Homoj kutimas amasiĝi tie ĉiuhore por kune fotiĝi.

Live Stream Video
Ekde la malkovro de ĉi tiu elsendfluo ni iom maniuliĝis kaj ofte aliras la retejon vidi ĉiu iu troviĝas sur la monto.  Ni miras ke estas homoj tie eĉ je la 5-a matene (por ni, la 8-a vespere), kaj eĉ kiam neĝas!

Ni lernis per la reto ke multaj homoj ofte supreniras multfoje la Monton Kongon, iuj eĉ tion faris 1,000 fojojn kaj pli!

Nun ni ankaŭ volas supreniri tiun monton kaj renkonti la homojn kiujn ni ĝis nun nur spektas ekrane!

05/10/2017

Kiu surskribis mian muron? / Who's been writing on my wall?

Scroll down for English

Finfine mi komencis forskrapi la malnovan murpaperon en mia litĉambro.  Regulaj legantoj de mia blogo scios ke mi loĝas en malnova domo (konstruita en 1896) kaj ke iom post iom mi riparadas kaj renovigadas ĝin.

Fakte, la unua familio kiu loĝis en ĉi tiu domo post ĝies konstruado estis la familio de mia pra-onklino. En 1913 miaj nove geedziĝintaj geavoj prenis la lukontrakton de la domo kaj ekloĝis tie. Post la forpaso de miaj geavoj, mia patro aĉetis la domon kaj post lia forpaso, mi aĉetis ĝin.

Ofte kiam mi riparadas la domon mi plendas pri miaj prauloj kiuj dum multaj jaroj ne renovigis ĝin.  Tamen ĉi-foje, ilia malagemo rivelis interesegaĵon.  En la litĉambro, dum jardekoj diversaj familianoj simple gluis novan murpaperon sur la malnovan.  Kiam mi finfine forprenis la suban tavolon hieraŭ mi trovis la jenan epigrafon, krajone skribita rekte sur la suban gipson.


Tre malfacile legeblas la skribaĵo.  Plej interesa por mi estas la suba linio kie oni povas legi la jaron 1937.  Mi supozas ke en tiu jaro oni refaris la murpaperon (tiufoje ja forpreninte la malnovan paperon) kaj do surskribis la gipson antaŭ ol reglui paperon.  Eble en tiu jaro oni ankaŭ aldonis elektran provizon al la supra etaĝo de la domo - la lumŝaltiloj ja datiĝas de la 1930-aj jaroj.

Ankaŭ deĉifrebla estas la vorto 'Treherbert' kiu estas urbo en la sudkimraj valoj (proks. 25 mejlojn aŭ 40 kilometrojn for de mia domo). Pri la aliaj vortoj mi ne certas.  Do, mi supozas ke en la jaro 1937, iu kun ligo kun la urbo Treherbert krajone skribis sur la muro de mia nuna ĉambro.*

Mistere, sed interese ĉu ne?

* pli poste... Mi konstatis ke la lastaj 3 linioj estas: Treherbert St, Cathays, 1937 (Treherbert Street - strato en la kvartalo de Kardifo kiu nomiĝas Cathays).  Do, ne la urbo 'Treherbert', sed la strato 'Treherbert'.


Finally got round to scraping some of the decades of wallpaper layers off my bedroom wall.  As I've been doing stuff like this around the house, I've often been grumbling about former generations of my family who've simply papered new wallpaper over the old, resulting in many, many layers of scraping.

On this occasion, however, it was the total opposite, as finally getting down to the last layer revealed the inscription in the photo above!

The house was built in 1896, but the pencil message above clearly dates from 1937. I'm assuming that at that point the room was redecorated - possibly when electricity was installed upstairs as many of the light switches date from the 1930s.

The only other word that I can decipher with confidence is 'Treherbert' in the last-but-one line. Did one of the decorators have links there?  The penultimate line might possibly be 'Cathays' (a Cardiff suburb) - another link with one of the decorators?*

I think that the first couple of lines have names, but can't quite work them out.  Very intriguing!

* Aha - have worked out that the last three lines read "Treherbert St, Cathays, 1937"

04/10/2017

Akvospegulo

Antaŭ du semajnoj mi havis la oportunon pasigi semajnfinon en la franca urbo Bordozo.  Mi antaŭe estis en Bordozo en la jaro 1990, do kiel vi povas imagi, ekde tiam estas novaj vidindaĵoj.

Unu el la vidindaĵoj pri kiu mi interesis estis la Akvospegulo (Miroir d'eau) kiu troviĝas ĉe la Placo de la Borso

Kreita en 2006, estas la plej granda akvospegulo en la mondo (3450m²).  Estas farita el platoj de granito, kovrita de 2cm da akvo.

Dum 15 minutoj estas lageto da akvo kiel ĉi-sube. 


Poste, la akvo fordreniĝas kaj iĝas spegulo. Miaj ĉi-subaj fotoj ne estas perfektaj, sed mi kredas ke vi povos kompreni la principon.





Tiam, post 5-minutoj da spegulado, alvenas 5-minutoj da brumo.


La Akvospegulo estas listigita kiel Moderna Monda Heredaĵo de Unesko, prave laŭ mi, ĉar estas tre interesa kaj bela. Se vi iam havos la oportunon esti en Bordozo, ne maltrafu ĝin!

22/08/2017

Trans baraĵon per biciklo

Pasintan sabaton estis la naskiĝtago de Pudingulo. Tial ni decidis forgesi la kutime farendajn sabatajn domtaskojn kaj anstataŭe havi libertagon.  Post iom griza kaj pluveta semajno la suno brilis, do ni aerpumpigis la pneŭojn de niaj bicikloj kaj ekpedalis al la golfeto de Kardifo.  Pro nova vojo inter mia kvartalo kaj la golfeto, kiu havas bonan biciklovojon, eblas atingi la golfeton en malpli ol 10 minutoj.

Mi ne estis biciklante dum kelkaj semajnoj, do miaj kruroj protestis. Pudingulo, kiu faras multe pli da sporto ol mi, ne tiom suferis, malgraŭ sia matena kukomanĝadego…
Ĉe la golfeto de Kardifo estas baraĵo (konstruita en 1999) kiu kreis sensalakvan lagon el la antaŭe tajda golfeto.  La baraĵo ligas la antaŭan havenan kvartalon de Kardifo kun la apuda urbo Penarth kaj eblas piediri kaj bicikli laŭ la baraĵo inter la du lokoj.

De la mezo de la baraĵo estas belega panoramo trans la Bristolan Kanalon al Anglio je la alia flanko.  Estas ĉiam iom venta tie tamen! Biciklante mia biciklo estis puŝata flanken pro la vento kaj mi apenaŭ povis enspiri! 

Foje la baraĵo leviĝas por lasi boaton en/elveni el la golfeto.  La du jenaj boatoj atendis la malfermiĝon de la enirkanalo:


La baraĵo estas 1.1 km longa, sed nia tuta rondvojaĝo estis 10km.  Ni meritis nian vesperan manĝadon kaj trinkadon en japana restoracio!



21/08/2017

Ploranta Fenestro

Inter 2014 kaj 2018 okazas en Britio, same kiel en multaj landoj, diversaj rememorigaj eventoj kiuj rilatas al la centjara datreveno de la unua mondmilito. Papavoj estas dumlonge floroj kun ligo al rememorado pri tiu milito.  Eble unu el la plej imponaj rememorigaj eventoj estis la artaĵo kiu videblis ĉe la Turo de Londono inter julio kaj novembro 2014 kiu konsistis el  888,247 ceramikaj papavoj, unu por ĉiu brita aŭ britkolonia soldato mortigita dum la milito inter 1914-18 [ligo en la angla lingvo sed kun interesaj fotoj].

Post la fino de tiu ekspozicio en Londono oni decidis ke la parto de la artaĵo nomita Ploranta Fenestro rondvojaĝos diversajn lokon en Britio.  Aktuale, ĝi videblas ĉe la Kimra Asemblejo en Kardifo kaj pasintan sabaton mi iris tien por rigardi ĝin.

Mi supozas ke preskaŭ ĉiu brita familio perdis almenaŭ iun dum tiu konflikto; estintece mi jam blogis pri mia Pra-onklo Arturo.

La Ploranta Fenestro estas, laŭ mi, tre interesa kaj pensiga memorigo pri la terura milita vivmalŝparo.