07/01/2015
05/01/2015
Kovrilo por ombrelo
Kiam mi vizitis Japanion por la unua fojo antaŭ kelkaj jaroj, estis dum la pluva sezono. Mi estas kimro, do mi certe alkutimiĝis al pluvo. Sed unu afero mirigis min. Ĉe la enirejoj de restoracioj, hoteloj, vendejoj estis maŝinoj per kiuj oni povis envolvi en plastika kovrilo sian ombrelon. Tio evitas ke akvogutoj malsekigas la plankon de la butikoj ktp. Certe en mia lando ni bezonus tiajn maŝinojn sed, anstataŭe, ni simple lasas fali la akvon de la malsekaj ombroloj... Kiaj barbaroj ni estas!
Ekde tiu vizito al Japanio mi ofte plendas pri la manko da ombrelo-kovriloj en Britio, sed ne plu! Ĉar rigardu kion mi ricevis kiel Kristnaska donaco!
La filino de mia koramiko kiu loĝas en Japanio aĉetis por mi veran ombrelan kovrilon! Mi ne plu estas barbaro!
Ekde tiu vizito al Japanio mi ofte plendas pri la manko da ombrelo-kovriloj en Britio, sed ne plu! Ĉar rigardu kion mi ricevis kiel Kristnaska donaco!
La filino de mia koramiko kiu loĝas en Japanio aĉetis por mi veran ombrelan kovrilon! Mi ne plu estas barbaro!
04/01/2015
Junulino en Parizo
Ĉi-matene mi finlegis unu el la libroj kiujn mi ricevis por Kristnasko, A Girl in Paris (Junulino en Parizo) de Shusha Guppy [ŝuŝa gupi] (ligo en la angla lingvo).
En la libro, ŝi rakontas la jarojn kiujn ŝi pasigis en Parizo kiel studento en la mezaj 1950-aj jaroj. Irandevena, ŝi vojaĝis al Parizo 19-jaraĝa kaj loĝis tie dum kelkaj jaroj antaŭ transloĝiĝi al Anglio.
Ĉar mi bone konas, kaj amegas, Parizon, mi trovis la rakonton tre interesa, aparte ĉar la aŭtorino loĝis en la kvartalo ĉe la maldekstra flanko de la rivero Sejno kiun mi tre bone konas kaj kiun mi ankaŭ tre multe esploris dum miaj studentaj jaroj.
Mi do povis kompari priskribojn de la 5a kaj 6a distriktoj de Parizo en la 1950-aj jaroj kaj, kiam mi unue malkovris ilin, en la 1990-aj jaroj.
Aparte interesaj estas la rakontoj pri la renkontiĝoj inter la aŭtorino kaj konatuloj de la epoko, Jacques Prévert [ĵak prejver], Albert Camus [Alber Kamu] kaj Albert Cossery [Alber Koseri] kies verkaĵoj mi legis, studis, aŭskultis kiam mi estis lernante la francan lingvon.
Ŝajnas ke ne ekzistas multaj tradukoj de la kelkaj verkaĵoj de Shusha Guppy, sed se vi trovas ekzempleron en lingvo kiun vi scipovas legi, mi esperas ke vi eble ĝuos ĝin.
Ŝajnas ke ne ekzistas multaj tradukoj de la kelkaj verkaĵoj de Shusha Guppy, sed se vi trovas ekzempleron en lingvo kiun vi scipovas legi, mi esperas ke vi eble ĝuos ĝin.
01/01/2015
Iom da jogo
Hieraŭ mi revenis hejmen post kelktaga foresto kaj trovis en mia leterkesto bondezirkarton de reta joga lernejo, kies lecionojn mi ofte sekvas.
Mi unue faris jogon kiam mi estis juna infano kaj rigardis mian patron praktiki jogon ĉiutage. Je tiu epoko mi ne konstatis kiom malofta estis havi jogo-farantan paĉjon dum la 1970-aj jaroj. Fakte ests eksterlanda Esperantisto kiu unue sendis al Paĉjo libron pri jogo en la mezaj 1950-aj jaroj. Li rapide interesiĝis pri la filozofio kaj praktikaj ekzercoj. Kaj estis Paĉjo kiu unue instruis al mi jogon helpe de libro pri jogo por infanoj.
Mi rekomencis praktiki jogon 'serioze' antaŭ 10 jaroj (kiam mi diras 'serioze' tio signifas ke mi faras jogon po 4 aŭ 5 fojon dum semajno). Lastatempe, tamen, estas tre malfacile por mi ĉeesti 'tradiciajn' jogo-klasojn pro laboraj kaj familiaj respondecoj. Antaŭ kelkaj jaroj mi trovis, unue per YouTube, la enretajn jogajn klasojn de nederlandino Esther Ekhart. Post iom da tempo, ĝuinte ŝiajn senpagajn klasojn, mi decidis aboni al ŝia retejo ĉe Ekhart Yoga [ekhart joga] por havi la eblecon fari ĉiujn diversajn klasojn.
Estis, do, de la teamo ĉe Ekhart Yoga ke mi ricevis la sekvan bondezirkarton:
 |
| "Ĉiuj ĉe EkhartYoga deziras al vi fizikan taŭgecan, sanan, flekseblan kaj, super ĉio, tre feliĉan 2015! |
Plaĉas al mi fari jogon por multaj kialoj. Kiam mi estas farinte la fizikajn ekzercojn mi sentas min pli malstreĉigita kaj pli bone dormas. Mi ankaŭ trovas ke tio multe helpas malpezigi miajn ŝultrojn post longa tago ĉe mia labortablo en la oficejo. Simile, mi kredas ke la spirekzercojn helpas mian astmon. Ankaŭ meditato (aŭ preĝado) helpas trankviligi la animon mi trovas kaj ĉar mia vivo enhavas kelkajn stresigilojn nuntempe, tio certe ne estas malbona afero.
Mi scias ke en la okcidento ni ne vere praktikas jogon kiel en la originalaj landoj. Tamen mi trovas ĝin utilan sanigilon mense kaj fizike.
La enretaj klasoj ĉe EkhartYoga estas en la angla lingvo. Se vi ŝatus provi ilin, rigardu ĉe YouTube aŭ sekvu kelkajn senpagojn klasojn ĉe la retejo mem. Se vi preferus sekvi klason en via propra lingvo, mi certas ke vi trovos ie en la reto! Eble iam eĉ ekzistos en Esperanto!
 |
| Kiam mi faras jogon ;) |
01/10/2014
Memore kaj omaĝe...
Kiam mi estis juna infano, mia patro ofte diradis al mi ke pro Esperanto mi jam havis kaj estontece havus multajn da geamikoj tutmonde. Li pravis. Mi dum jaroj havis la bonŝancon korespondi kun/konatiĝi kun/foje renkontiĝi kun interesegaj homoj en kaj el pluraj landoj dank' al la Esperanta lingvo.
Mi multe pripensis tiujn vortojn de mia paĉjo dum la horoj ekde kiam mi pli frue hodiaŭ legis pri la forpaso de japana samideano Takeŝi Jagi.
Mi ne bone konis Takeŝi Jagi-n persone. Mi havis la plezuron 'vere' renkonti lin nur unu fojon. Tamen, laŭ la ofta maniero de Esperanto-parolantoj, mi konatiĝis kun li skribe (en nia nuna epoko per Tvitero, Guglo Pluso, Fejsbuko kaj foje per retmesaĝoj).
Liajn pepaĵojn (simile kiel multajn el via pepaĵoj, karaj geamikoj) mi montris al miaj lernantoj ĉe la Esperanto klubo, por montri al ili ke ekzistas Esperantistoj alie en la mondo ol nur en nia urbo. Ni ridis legi ke li banigis sian katon (ni ne faras tion en Britio!); ni lernis japanajn esprimojn kiel "eniri bonan varmegan akvon" kiam oni banas sin.
Kiam okazis la terura tertremo kaj cunamo en nord-orienta Japanio en 2011, mi admiris la laboron kiun Takeŝi, kun aliaj, sperte faradis en la damaĝita regiono. Multon li klarigis tiam kaj dum la sekvantaj monatoj kaj jaroj, pri la evoluanta situacio tie kaj la daŭraj bezonoj. Oni povis kompreni ke vidi kaj agadi en tiu situacio multe tuŝis lin.
Kaj, kompreneble, mi ofte miris kiam mi rigardis la belajn fotojn kaj filmetojn kiujn li faris dum siaj montvojaĝoj. Oni rapide konstatis kiom li amis la naturon, la montojn, la belajn japanajn pejzaĝojn.
Mia doloro lerni pri la forpaso de Takeŝi Jagi estas vere nenio kompare kun tio de tiuj kiuj amis lin, konis lin, vivis, laboris, kun li. Al ili mi sendas miajn elkorajn koncolencojn, aparte al liaj familianoj.
Mia patro pravis - per Esperanto oni trovas multajn geamikojn trans la mondo. Ĉiuj el ili iel pliriĉigas la vivon; ilia malapero lasas truon. En la ĉi supra foto mi ridetas - hodiaŭ kiam mi rigardas ĝin mi sentas ke mi pli ŝatus plori. Amiko nia, Takeŝi Jagi - ni ne forgesos vin. Ripozu en paco.
Mi multe pripensis tiujn vortojn de mia paĉjo dum la horoj ekde kiam mi pli frue hodiaŭ legis pri la forpaso de japana samideano Takeŝi Jagi.
 |
| En junio 2011, mi kun Takeŝi Jagi (dekstre en la foto) kaj amiko Bonulo (meze) |
Liajn pepaĵojn (simile kiel multajn el via pepaĵoj, karaj geamikoj) mi montris al miaj lernantoj ĉe la Esperanto klubo, por montri al ili ke ekzistas Esperantistoj alie en la mondo ol nur en nia urbo. Ni ridis legi ke li banigis sian katon (ni ne faras tion en Britio!); ni lernis japanajn esprimojn kiel "eniri bonan varmegan akvon" kiam oni banas sin.
Kiam okazis la terura tertremo kaj cunamo en nord-orienta Japanio en 2011, mi admiris la laboron kiun Takeŝi, kun aliaj, sperte faradis en la damaĝita regiono. Multon li klarigis tiam kaj dum la sekvantaj monatoj kaj jaroj, pri la evoluanta situacio tie kaj la daŭraj bezonoj. Oni povis kompreni ke vidi kaj agadi en tiu situacio multe tuŝis lin.
Kaj, kompreneble, mi ofte miris kiam mi rigardis la belajn fotojn kaj filmetojn kiujn li faris dum siaj montvojaĝoj. Oni rapide konstatis kiom li amis la naturon, la montojn, la belajn japanajn pejzaĝojn.
Mia doloro lerni pri la forpaso de Takeŝi Jagi estas vere nenio kompare kun tio de tiuj kiuj amis lin, konis lin, vivis, laboris, kun li. Al ili mi sendas miajn elkorajn koncolencojn, aparte al liaj familianoj.
Mia patro pravis - per Esperanto oni trovas multajn geamikojn trans la mondo. Ĉiuj el ili iel pliriĉigas la vivon; ilia malapero lasas truon. En la ĉi supra foto mi ridetas - hodiaŭ kiam mi rigardas ĝin mi sentas ke mi pli ŝatus plori. Amiko nia, Takeŝi Jagi - ni ne forgesos vin. Ripozu en paco.
20/08/2014
Ĥaoso en Kardifo pro NATO-kunveno
La 4-an kaj 5-an de septembro okazos kunveno de reprezentantoj de NATO, La Nord-Atlantika Traktat-Organizo apud la urbo Newport en Sud-Kimrio. Dum tiu du-taga kunveno estos du fest-manĝoj en Kardifo - unu en la bela kastelo, kaj unu en apuda kolegio.
Pro tiu kunveno estas jam grandega organizado pri sekureco. Ĉirkaŭ la kastelo kaj apuda stratoj oni instalas altan barilon. Baldaŭ oni devos trairi skanilon nur por transiri de unu flanko de la strato al la alia.
La trafiko estos deturnita de la urbocentro kaj la aŭtobusoj ne traveturos la urbon. Kvankam restas ankoraŭ du semajnoj ĝis la NATO-kunveno estas jam ĥaoso. Hieraŭ mi eniris butikon apud la kastelo kaj trovis tie kelkaj komercistoj el la ĉirkaŭaj vendejoj kiuj forte plendadis ke oni ne povis atingi iliajn butikojn. Aŭgusto estas unu el la monatoj kiam alvenas la plimulto da turistoj al Kardifo. Se ili eĉ ne povos bone viziti aŭ vidi la kastelon oni timas ke la turisma ekonomio suferos.
Eble vi ne scipovas la anglan lingvon, tamen la fotoj en ĉi tiu artikolo iomete illustros la vidaĵon.
En Britio, gepatroj estas strikte malpermesitaj elpreni siajn infanojn el la lernejo dum la trimestro. Tamen, pro la NATO-aĵo multaj lernejoj estos fermitaj dum kelkaj tagoj. Instruistoj plendas ke tio malhelpos al edukado.
Respondeculoj forte pretendas ke la alveno de la NATO-kunveno alportos grandajn avantaĝojn al la urboj Newport kaj Kardifo. Ĝis nun, tamen, mi ne trovis iun kiu vere kredas tion... Nu, ni vidos kio okazos dum la venontaj semajnoj!
Pro tiu kunveno estas jam grandega organizado pri sekureco. Ĉirkaŭ la kastelo kaj apuda stratoj oni instalas altan barilon. Baldaŭ oni devos trairi skanilon nur por transiri de unu flanko de la strato al la alia.
La trafiko estos deturnita de la urbocentro kaj la aŭtobusoj ne traveturos la urbon. Kvankam restas ankoraŭ du semajnoj ĝis la NATO-kunveno estas jam ĥaoso. Hieraŭ mi eniris butikon apud la kastelo kaj trovis tie kelkaj komercistoj el la ĉirkaŭaj vendejoj kiuj forte plendadis ke oni ne povis atingi iliajn butikojn. Aŭgusto estas unu el la monatoj kiam alvenas la plimulto da turistoj al Kardifo. Se ili eĉ ne povos bone viziti aŭ vidi la kastelon oni timas ke la turisma ekonomio suferos.
Eble vi ne scipovas la anglan lingvon, tamen la fotoj en ĉi tiu artikolo iomete illustros la vidaĵon.
En Britio, gepatroj estas strikte malpermesitaj elpreni siajn infanojn el la lernejo dum la trimestro. Tamen, pro la NATO-aĵo multaj lernejoj estos fermitaj dum kelkaj tagoj. Instruistoj plendas ke tio malhelpos al edukado.
Respondeculoj forte pretendas ke la alveno de la NATO-kunveno alportos grandajn avantaĝojn al la urboj Newport kaj Kardifo. Ĝis nun, tamen, mi ne trovis iun kiu vere kredas tion... Nu, ni vidos kio okazos dum la venontaj semajnoj!
27/05/2014
Ne nur flughaveno
Se vi iam vojaĝis aviadile al Parizo, vi eble alvenis al la Flughaveno Charles de Gaulle [Ŝarl de Gol] norde de la ĉefurbo.
Kvankam miloj da homoj trapasas la flughavenon ĉiutage, malmultaj, eĉ se ili gastiĝas en apudaj hoteloj, esploras la apudan urbon Roissy [Rŭasi].
Tamen, tia vizito ja valoras la penon. Roissy estas bela kaj agrabla urbeto.
Ĉirkaŭ la vilaĝo estas interesaj fotoj kiuj montras la estintecon de Roissy. Multaj el la malnovaj konstruaĵoj ankoraŭ estas tie. La ĉi-suba foto montras la vojon Charles de Gaulle antaŭ cent jaroj...
Kaj la sama vojo hodiaŭ...
Bela pavimŝtonita vojo tra la vilaĝo:
La nuna poŝtoficejo estis estintece la urbodomo kaj lernejo:
La aviadilo Konkordo ofte flugis de la apuda flughaveno kaj ekster la Turisma Oficejo troviĝas interesa skulptaĵo. Ĝi nomiĝas 'Métalithe' [mejtalit] kaj similas al duon-birdo, duon-konkordo-aviadilo.
Ne nur metalajn skulptaĵojn oni povas vidi. Vespere, mi vidis kuniklojn pace manĝante la herbaĵon.
Do, se iam vi alteriĝas ĉe la nord-Pariza flughaveno, kaj havas iom da tempo, nepre trafu la buson al Roissy kaj fari vilaĝan viziton.
Kvankam miloj da homoj trapasas la flughavenon ĉiutage, malmultaj, eĉ se ili gastiĝas en apudaj hoteloj, esploras la apudan urbon Roissy [Rŭasi].
Tamen, tia vizito ja valoras la penon. Roissy estas bela kaj agrabla urbeto.
 |
| La Preĝejo Saint-Eloi |
Ĉirkaŭ la vilaĝo estas interesaj fotoj kiuj montras la estintecon de Roissy. Multaj el la malnovaj konstruaĵoj ankoraŭ estas tie. La ĉi-suba foto montras la vojon Charles de Gaulle antaŭ cent jaroj...
 |
Kaj la sama vojo hodiaŭ...
La urbodomo estas ĉirkaŭita de bela parko.
Bela pavimŝtonita vojo tra la vilaĝo:
La nuna poŝtoficejo estis estintece la urbodomo kaj lernejo:
La aviadilo Konkordo ofte flugis de la apuda flughaveno kaj ekster la Turisma Oficejo troviĝas interesa skulptaĵo. Ĝi nomiĝas 'Métalithe' [mejtalit] kaj similas al duon-birdo, duon-konkordo-aviadilo.
Ne nur metalajn skulptaĵojn oni povas vidi. Vespere, mi vidis kuniklojn pace manĝante la herbaĵon.
Do, se iam vi alteriĝas ĉe la nord-Pariza flughaveno, kaj havas iom da tempo, nepre trafu la buson al Roissy kaj fari vilaĝan viziton.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Printempo alvenas!
Kunloĝantoj en la norda hemisfero, ĉu ne januaro ĉijare estis unu el la plej longaj monatoj de via vivo ankaŭ? Malbona vetero, senluma ĉielo...
